Vísindamenn hafa nýverið stigið stórt skref í þróun sólarorku með því að rjúfa múr sem lengi var talinn ókleifur. Í nýrri rannsókn er talað um hvorki meira né minna en 130% nýtni í nýrri gerð sólarsella. Við fyrstu sýn gæti þetta hljómað eins og hreinn töfraskapur, enda myndi tæki sem framleiðir meiri orku en það tekur við brjóta eitt af grundvallarlögmálum eðlisfræðinnar — lögmál varmafræðinnar.
Galdurinn liggur hins vegar í því hvernig þessi „nýtni“ er skilgreind. Hér er ekki átt við að sellan búi til orku úr engu, heldur er átt við myndun svokallaðra orkubera (e. exciton yield). Í hefðbundnum sólarsellum slær ein ljóseind (e. photon) úr sólargeislanum aðeins einni rafeind lausri til að búa til rafstraum. Afgangurinn af orku ljóseindarinnar tapast oftast sem varmi ef hún er mjög orkurík.
Með nýju tækninni tekst vísindamönnunum hins vegar að beisla þessa umframorku og láta eina orkumikla ljóseind framkalla fleiri en einn orkubera. Þegar talað er um 130% nýtni þýðir það einfaldlega að fyrir hverjar 100 ljóseindir sem skella á sellunni, verða til 130 orkuberar sem geta tekið þátt í að mynda rafstraum. Þetta er gríðarlega mikilvæg uppgötvun sem gæti stóraukið raunverulega afköst sólarsella í framtíðinni og tekið græna orkuframleiðslu á næsta stig.